Witaj w AiKSK w fascynującym świecie gry Go!

Rozdział 02

Cesarz Komi i księżniczka Wéiqí

Życie Baduka odmieniło się na zawsze, gdy po raz pierwszy ujrzał cesarski orszak przechodzący przez wioskę Chuban, zmierzający do nowej kopalni Yoseki. Cesarz Komi wraz z rodziną regularnie ją odwiedzał w celach nadzorczych i kontrolnych, bo bardzo mu zależało na najwyższej jakości surowca oraz na ciągłej i bezawaryjnej produkcji czarnych kamieni. Zazwyczaj inspekcja zajmowała cesarzowi kilka dni, więc na ten czas zatrzymywali się w górskim obozowisku Yose, położonym na szerokim, płaskim tarasie skalnym między wioską a kopalnią, skąd rozpościerał się urzekający widok na majestatyczne szczyty wielkich gór Sansan, który znikały wysoko w chmurach. Gdy cesarz, każdego dnia z rana, wyruszał na całodniowy obchód kopalni, cesarzowa Hoshi, straż przyboczna, służba oraz młoda księżniczka Weiqi spędzali czas w na dziedzińcu obozowiska Yose, pochłonięci aż do zachodu słońca rozgrywkami w tajemniczą grą.

Baduk, jak większość ciekawskich chłopców w jego wieku, nie mógł się oprzeć pokusie, by obserwować orszak. Skradał się między krzakami, podziwiając błyszczące karoce i bogato zdobione stroje, które lśniły w blasku promieni słońca.

Gdy orszak przeszedł przez wioskę, Baduk podążył za nim aż do obozowiska Yose. Tam ostrożnie okrążył obozowisko, dbając, by nikt go nie zauważył, ponieważ dostępu do niego strzegła cesarska straż, a obcych nie wpuszczano. Wkrótce znalazł idealne miejsce na skalnym uskoku, tuż nad obozowiskiem, skąd miał doskonały widok na dziedziniec. Był jednak jeden problem – uskok przypominał długą, wąską trampolinę zawieszoną nad przepaścią, więc Baduk musiał ostrożnie wpełznąć na jego koniec, aby pozostać niezauważonym i nie spaść. Najgorzej było później z niego zejść, pełzając z powrotem do tyłu, bo było tak wąsko, że się nie mógł odwrócić. Lecz, kiedy już dotarł we właściwe miejsce, był bardzo zadowolony, bo nie tylko mógł z ukrycia podziwiać cesarską rodzinę i dostojników, odpoczywających na dziedzińcu przy ośmiu bogato rzeźbionych stołach. Każdy stół miał linie poziome i pionowe, które Baduk dobrze widział z kryjówki. Wszyscy oddawali się rozmowom, aż nagle dźwięk uderzenia w gong przerwał gwar. Nastała cisza, a dostojnicy złożyli ręce jak do modlitwy i ukłonili się do swoich towarzyszy. Następnie sięgnęli do okrągłych, drewnianych mis, wyciągając niewielkie, białe i czarne kamienie, które przypominały guziki. Kładli je na przemian na przecięciach linii na stole, jakby właśnie zaczynali grę, której zasady były dla Baduka zupełnie obce.

Pewnego dnia jego wzrok zatrzymał się na księżniczce Weiqi. Była piękna i pełna gracji i wdzięku, a jej ruchy były tak delikatne, że Baduk nie mógł oderwać od niej oczu. Poczuł dziwne mrowienie w brzuchu i silne uczucie w klatce piersiowej, którego nigdy wcześniej nie doznał. Miał mocno przyśpieszone tętno, a oddech stał się płytki. Na moment odwrócił się w inną stronę, próbując uspokoić emocje, lecz po chwili znów nie mógł oderwać oczu od księżniczki Weiqi. Wydawała się niemal doskonała – od tamtej chwili stała się jego największym pragnieniem, choć głęboko w sercu wiedział, że było to marzenie poza jego zasięgiem.

Jednak to nie tylko uroda księżniczki Weiqi go zafascynowała. Szczególną uwagę Baduka przyciągnęła tajemnicza gra, którą księżniczka i jej rodzina rozgrywali na dużej, drewnianej planszy z wieloma przecinającymi się liniami – poziomymi i pionowymi – pod kontem prostym. W grę tę grano w absolutnej ciszy i skupieniu, a gracze na przemian kładli czarne i białe kamienie w miejscach przecięcia się tych linii. W tej niemal sakralnej atmosferze jedynym dźwiękiem, jaki się rozlegał, było subtelne, lecz charakterystyczne uderzenie kamienia o drewno. Dźwięk ten utkwił w pamięci Baduka, kojarząc mu się z czymś głębokim, niemal mistycznym. Choć nie miał pojęcia, czym była ta gra ani jakie były jej zasady, postanowił, że musi się jej nauczyć. Był to nie tylko jego nowy cel, ale i jedyna rozsądna droga, by zbliżyć się do księżniczki, która z takim wdziękiem oddawała się tej tajemniczej rozgrywce.

Z czasem jego fascynacja przerodziła się w coś więcej – zaczął marzyć o ręce księżniczki Weiqi, choć wiedział, że to marzenie wydaje się być całkowicie szalone i nierealne. Chłopiec z ubogiej wioski nie miał prawa myśleć o czymś tak wielkim. Mimo to, kiedy widział ją rozgrywającą partie tej tajemniczej gry, czuł, że jego pragnienie rośnie w siłę, bo ta gra wydawała się mu być czymś więcej niż zwykłą zabawą…

Im dłużej obserwował księżniczkę z ukrycia, tym bardziej chciał ją poznać osobiście i spojrzeć jej w oczy, aby ona również wiedziała o jego istnieniu. Co jakiś czas próbował więc wejść do obozu, wymyślając coraz to nowe fortele. Każda próba zbliżenia się do cesarskiego obozu kończyła się jednak tak samo – stanowczym przeganianiem przez przyboczną straż dowodzoną przez Atari'ego, surowego i nieugiętego dowódcę. Atari, znany w całym cesarstwie ze swojego potężnego uścisku, którym potrafił pozbawić oddechu nawet najtwardszego wojownika, zawsze czuwał nad bezpieczeństwem rodziny cesarskiej. Baduk próbował przekonać Atari'ego, by pozwolił mu choć przez chwilę zbliżyć się do cesarskiej rodziny, ale za każdym razem spotykał się z bezwzględną odmową. Mimo to, coś w chłopcu rozbrajało surowego dowódcę. Atari z trudem ukrywał uśmiech, gdy widział kolejne nieudane próby Baduka, a w głębi serca zaczynał czuć do niego sympatię za jego determinację i upór.

Baduk, choć wciąż przepędzany, nie poddawał się i podglądał dalej grę z ukrycia. Po dłuższej obserwacji zauważył, że ta gra nie była tylko rozrywką – wydawała się niemal rytuałem. Wymagała skupienia, cierpliwości i wewnętrznej harmonii. Zafascynowany, patrzył na księżniczkę Weiqi, której ruchy były pełne wdzięku i elegancji. Każdy ruch, w którym układała kamień na planszy, wydawał się być przemyślany i delikatny, a Baduk obserwował to z zapartym tchem, marząc, by kiedyś zrozumieć zasady tej dziwnej czarno-białej gry.

Któregoś dnia postanowił, że niezależnie od trudności, odnajdzie sposób, aby zdobyć serce i rękę księżniczki. Chłopak wierzył, że los ma mu coś więcej do zaoferowania niż pracę w kopalni czy na roli, a kluczem do tego miała być właśnie ta tajemnicza gra.

************************************************************